Gevangenis

Op de achtergrond hoor ik het geluid van een zware deur die opengemaakt wordt, voorzichtig doe ik mijn ogen open, ook al zit ik in een donkere kamer, het licht dat er wel is is overdonderend. Er hangt een onverdraaglijke geur van kots en bier om me heen. Verward kijk ik om me heen. Ik lig op een hard bankje met een dun bruin dekentje over me heen. Daarvoor is ongeveer een meter ruimte en daarvoor een zware deur. Een politieagent komt binnen. Gelijk ga ik overeind zitten, opeens heel erg zelfbewust veeg ik restjes kots van mijn shirt af. Ik zit in een gevangenis. Hoe kom ik hier? Wat is er gister gebeurd? Hoe kon alles zo erg escaleren? Allerlei vragen flitsen door mijn hoofd heen. “wat doe ik hier?” vraag ik aan de agent. Ik doe mijn best zo net mogelijk over te komen. “Je bent gisteravond gearresteerd en je moest hier een nachtje doorbrengen” zegt hij “straks mag je het rapport lezen van wat er is gebeurd”. “Mag ik nu gaan?” vraag ik, ” eerst moeten we nog even kijken of je aanspreekbaar genoeg bent” antwoord hij. “Maar ik ben helemaal nuchter nu, echt waar, dat merk je toch wel, mag ik alstublieft gaan?” vraag ik opnieuw. “Zo komt hier nog iemand heen, nog even geduld”. De celdeur gaat weer dicht.

Ik verschuil mijn gezicht in mijn handen, hoe, wat, waarom, huhh??? Ik ben in mijn hele leven nog nooit zo in de war geweest. Ik loop richting de deur, daar hangt een papier op “U bent gearresteerd, wacht hier uw beurt af, mogelijkerwijs wordt er een rechtszaak tegen u begonnen.  Hiernaast hangt een knop als u daarop drukt wordt u doorverbonden met een medewerker voor eventuele vragen. 

Ik ga weer zitten. Geobsedeerd begin ik met mijn haren door te kammen, en mijn shirt en schoenen schoon te maken. Ik moet er netjes uit zien, zo ben ik helemaal niet, wat is dit, wat heb ik gedaan, waarom zit ik hier. Ik kan me niks meer van de avond herinneren. Alleen dat ik een vrijdagmiddagborrel had en op een begeven moment in een bar stond met een groep en daar veel bier ging halen. Daarna is een zwart gat, wat is daar gebeurd? Tot wat ben ik allemaal in staat dat ik hier zit? In de gevangenis!!!

Ik merk dat ik naar de wc moet en druk op het knopje “hallo, zou ik wellicht naar de wc mogen?” vraag ik zo net mogelijk. Ik voel me extreem bewust van mijn gedrag en wil me op geen enkele manier profileren als een misdadiger, hoe ik me op dat moment wel in zeer sterke mate voel. Een man komt binnen die meteen begint te wapperen “zoooo wat een geur hier zeg jezus heb je teveel gedronken ofzo?” Zenuwachtig doe ik mijn haar achter m’n oor “uhh ja ik denk het…” zeg ik. Dan mag ik met hem mee lopen. Ik loop langs allemaal andere cellen. In elke door zit een klein raampje waardoor je naar binnen kunt kijken. Veel mensen liggen hopeloos op het oncomfortabele bankje. Sommige mensen zitten voorover. Zij hebben dus allemaal misdaden begaan, wat zullen ze gedaan hebben? Hoor ik bij hen?

Eenmaal terug in de cel wordt ik vrij snel weer opgehaald. “Hallo ik ben Ben, je mag met mij meelopen ik zal je je papieren laten zien”. Hij verteld me ook dat mijn overtreding openbaar dronkenschap is, niet een erge overtreding maar je krijgt er wel een boete voor. Aarzelend vraag ik hem of ik een strafblad krijg “waarschijnlijk niet” antwoord hij. Ik had me nooit voorgesteld zulke vragen te hoeven stellen, gelukkig is het antwoord van niet. Verder moet ik mijn contactgegevens invullen, ook krijg ik mijn spullen terug, die de avond tevoren blijkbaar allemaal ingenomen waren. Een andere agent begint tegen me te praten “Wist je, dat er ook bepaalde groepen zijn om je te helpen met je drankprobleem?” Ik kijk hem raar aan “ik heb geen drankprobleem, maar bedankt”. Ik weet dat hij denkt, dat zeggen alle mensen met een drankprobleem. Nog nooit voelde ik me zo aan de onderkant van de maatschappij. Een geëscaleerde avond en ik beland in de cel, met een nog te onderscheppen boete van 99 euro, is een kater niet genoeg?

Op mijn telefoon staan vijf gemiste oproepen en 20 verschillende whatsapp berichten. “Nu mag u gaan, deze twee mensen hebben gevraagd of je ze zodra je hier weg bent wilt bellen dus mij lijkt het verstandig om dat te doen” Hij geeft me een briefje met de namen en nummers van twee vriendinnen. Ik bel ze op. Ondertussen loop ik naar buiten, terug richting mijn fiets. Ik neem de situatie door met iedereen die ik bel, wat in totaal iets van vijf mensen zijn. Mijn ouder bel ik niet. Wel heb ik het erover dat de boete waarschijnlijk bij het adres van mijn ouders zal komen. Als zij hier achter komen dan zullen ze mij nooit meer hetzelfde zien. Ik vertrek naar huis, nu pas merk ik hoe ongelofelijk brak ik ben. Mijn hersenen lijken op een soort survival modus te staan, ik voel me ongelofelijk duf en ik heb knallende hoofdpijn. Over de geur die van me afkomt zal ik niet eens beginnen. Onderweg koop ik een fles deo en kauwgom en ik spuit de deo over mijn hele lichaam, in de hoop in de trein niet al te raar aangekeken te worden. In de trein val ik meteen in slaap, ik wordt net op tijd wakker om op het juiste station uit te stappen. Eenmaal thuis kruip ik na een lange douche meteen mijn bed in.

Een maand later is dit nog steeds het verhaal waar mensen het over hebben. Veel mensen escaleren na een avondje stappen, maar niet veel mensen belanden vervolgens in de gevangenis.. Ik weet verder met enorm veel geluk de boete te onderscheppen. Dit verhaal zullen mijn ouders wellicht over twintig jaar een keer horen, of gewoon nooit…

Dit was, mijn beste lezers, de raarste ochtend die ik in mijn hele leven heb gehad (en hopelijk ook de raarste ochtend die ik ooit zal hebben).

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s