Falen

Gister heb ik niks gepost, ook al was ik van plan elke dag te posten, ik voelde me gefaald toen ik gisteravond tot deze realisatie kwam. Op dat moment was ik al onderweg naar de bar en was er geen mogelijkheid meer om iets te posten dus ik moest mijn faal-schap maar accepteren (ja ik zit bij een studentenvereniging dus dan ga ik twee keer per week ongeveer naar de bar om te zuipen en sociaal te zijn ofzo, maar ik ga niet zeggen welke vereniging aangezien ik zo min mogelijk persoonlijke details wil vrijgeven op deze blog). Oké wellicht is dat een beetje overdreven aangezien ik alleen mezelf en m’n eigen teleurstelling ermee heb en niemand deze blog leest. Maar alsnog, falen is niet fijn.

Toen ik op het punt stond m’n studie niet te halen, voelde ik me ook gefaald, en op vele andere momenten. En waarom voel ik me op zulke momenten gefaald? Omdat ik niet aan m’n eigen verwachtingen voldoe? Of aan die van een ander? In ieder geval wilde ik graag m’n studie halen, en nu ziet het er wel soort van uit dat ik het in theorie kan gaan halen als ik me inzet en niet de hele dag in bed blijf liggen om modern family te kijken.

Hierover gesproken, ik voelde me ook gefaald gister toen ik letterlijk de hele dag in bed lag niet in staat om eruit te komen uit pure luiheid. Ik presteer op dagen zoals die van gister letterlijk niks, ik voel me moe, ik krijg er geen levensgeluk uit.. Het is veel chiller om gewoon hard te werken en daarna modern family te kijken op bed, dan voel je je ideaal, in dit geval niet.

Ik voelde me gefaald gister toen ik hem lafde en vroeg naar huis ging in plaats van tot laat in de bar te blijven. Dat is een aparte categorie van falen aangezien dit is omdat ik wist dat ik meer uit de avond kon halen door een sluitje te trekken, echter deed ik dit niet omdat ik me te moe voelde. Ik was teleurgesteld in m’n eigen gevoelens aangezien ik me niet moe wilde voelen (ik merk dat ik belachelijk vaak het woord aangezien gebruik, excuses hiervoor ik zal erop letten het begint uit de klauwen te escaleren). Ik wilde mijn kansen om weer eens te regelen op peil houden en als ik om half twee al weg ging zat dit er niet in.

Gister op de terugweg van de bar dus was ik zoals wel vaker best wel roekeloos aan het rijden. Maar ja weetje het was half twee ‘s nachts hoeveel auto’s zijn er dan nog op de weg. In ieder geval ik fietste over een grote autoweg waar echt eens in de minuut een auto langs kwam en toen ik mijn straat insloeg werd ik gestopt door een politiewagen die dus echt letterlijk niks beters te doen had met zijn tijd en werd ik erop aangesproken. Ik zei “oh dat had ik helemaal niet door” terwijl je wel een zieke geestelijke beperking moet hebben om niet door te hebben dat je op een moeilijk grote autoweg aan het fietsen bent in plaats van op een fietspad.

Wellicht ga ik meer verhalen zoals deze op deze blog posten. Ik heb de kans dat ik de blog aan anderen kan tonen voor mezelf toch al verpest bij het eerste verhaal wat meteen ging over Anita de dunne sloerie.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s